GARV
با پیشرفت چشمگیری که آثار ی همچون خاکی - مقبول - آب تک 56-آن-لکشیا و دیوار داشته اند به نظر می رسد مردان یونیفرم پوش و مبارزه با تبهکاران خیال تازه بالیوود هستند. از این میان اثر درخشان گرو
گرو داستان شیرینی دارد که از دیرباز شاهدش بوده ایم .خوشبختانه سرعت پیشبرد حوادث در نیمه اول فیلم کاستیهای دیگر را می پوشاند و این نیمه بی نهایت جذاب است به طوریکه حتی ضعف های کوچک هم چندان اهمیتی ندارد و درام به تقویت فیلم میپردازد و خوشبختانه نیروی پلیس با صداقت نشان داده می شود . در واقع پونیت ایسار نکته فوق العاده ای برای متعالی ساختن تصویری از پلیس در این اولین کارگردانی درخشنده اش به کار گرفته است.گذشته از این سکانسهای حوادث چابک پیش می رود و در ساعت اول فیلم اتفاقات زیادی از منظر بیننده می گذرد که به هیجانش می افزاید به خصوص سکانس معرفی سلمان خان . سیاستمداران فاسد و بازیهای زیرکانه آنها آشکار می شوند. رویارویی ها اتفاق می افتد و این مسئله به بیننده اجازه خستگی نمی دهد و منتظر ادامه مبارزه است.
اما بدترین وقفه و ضعف فیلمنامه بخش رمانتیک آن است که در بسیاری جاها کاملا اضافی و مانند زخمی برجسته نمایان است. در شروع هدفی برای گنجاندن مسابل عشقی در فیلم وجود ندارد اما درست در نیمه دوم جاییکه تماشاگر انتظار برخورد دو دسته مخالف را دارد شاهد بخش تحمیلی فیلم است و به نظر من فقط موسیقی قوی آن است که این قسمت را پیش می برد. اوج فیلم هم افت دیگری برای آن به شمار می آید جاییکه آرجون تصمیم به پنهان کردن دلیل خود برای این همه قتلی که انجام داده می گیرد و حتی وقتی که سامار سینگ هم که حالا در دادگاه وکیل آرجون می باشد دلایل را آشکار نمی کند و افت آن به این دلیل است که به علت کمی دیر آشکار شدن این دلایل بیننده تا حدی قادر به حدس زدن آنها می باشد.پونیت ایسار در اولین اثرش داستان پرداز خوبی به نظر می آید.او نکات فنی را به خوبی میداند و اجراهای شایسته ای از بازیگرانش گرفته است و سکانسهای دراماتیک پرجلوه ای از کار درآورده است. برخوردهای آرجون با سیاستمداران و سردسته فاسدشان (گویند نامدئو) سبب ساز ورود به دنیای تبهکاری می شود که فوق العاده درخشان از آب در آمده اما کارگردان می توانست اهداف قویتری برای این برخوردها در نظر گید. بخشهایی که موجب ترقی نیمه دوم می شوند دیالوگها (آنیود دوداپکار) و موسیقی آن(آدش شریواستاو) هستند.
صحنه های اکشن (ماهیندرا ورما) در خور فیلم هستند اما ممکن است تاثیر آن بر روی بیننده چندان رضایت بخش نباشد.فیلمبرداری فیلم(استیون فرناندز و کیشور کاپادیا) متعارف و خوب است مخصوصا در آهنگ مرحبا. موزیک فیلم بسیار قوی و رضایت بخش است مخصوصا دو آهنگ سیا و مرحبا و شایان ذکر است آهنگ دم مست بسیار زیبا و تخیلی به تصویر کشیده شده اما این آهنگ و آهنگ هم تومکو نیگاهو مه سبب کندی روند فیلم هستند.از تمام اینها گذشته بدون شک گرو فیلمیست متعلق به سلمان خان که تمام بار فیلم را به دوش می کشد. این اجرا فقط از سلمان بر می آمد و برای او صعودی دیگر بود که اعتبار خاصی برایش به ارمغان آورد و ستاره دیگری به کارنامه اش افزود. شیلپا در فیلم هدف خاصصی ندارد و اضافی به نظر میرسد اما اجرای وی در ترانه ها عالیست. ارباز خان به نوعی امتیازی را از دست می دهد چون با توجه به کوتاه بودن نقشش تلاش موثری نداشته . آمریش پوری و آنوپام کر زبردست و ماهرانه بازی می کنندو باقی بازیگران هم خوب ظاهر شده اند.در کل گرو واکنشهای متفاوتی را بر می انگیزد اما نهایتا" برای همه دلپذیر است. از مردمان عادی گرفته تا منتقدان خبره و این فیلم در جدول فروش جایگاه بسیار خوبی به دست آورد و اکران انفرادی آن و سلمان به شخصه برای این امر کافی بودند.